A mund të jetë lutja e Jisuit e rrezikshme? Po mundet.

Prandaj nuk ka meditim në Orthodhoksi, sepse të shpie në mëkat. Vetëperqendrimi dhe fokusimi te aftësitë tuaja të brendshme vetëm sa shton krenarinë. Por ne kërkojmë përulësinë.  

Originally appeared at: Orthodox England

Pyetje: A mund të jetë lutja e Jisuit e rrezikshme?

A: Gjithçka mund të jetë e rrezikshme: varet gjithçka nga përdoruesi. E kështu televizioni mund të përdoret për të transmetuar programe shpirtërore ose skena orgjie dhe dhune; kompiuterat mund të përdoren për të rrënjosur një prirje pas kumarit ose edhe për të siguruar informacione të Kishës. Prandaj edhe Lutja e Zemrës që është quajtur gabimisht Lutja e Jisuit, që është krejt një term jo-patristik, mund të jetë e rrezikshme.

Nëse Lutja përdoret me imagjinatë dhe imazhe mendore si forme meditimi ose soditjeje medituese siç bëjnë romanokatolikët, që në Orthodhoksi është rreptësisht e ndaluar, të çon në gjendje mashtrimi. Prandaj nëse dikush përsërit vazhdimisht “Lutjen e Jisuit” thjesht si një teknikë, pa dashuri për të tjerët, me një zemër të ftohtë, sepse mendon se do të shkojë në parajsë në këtë mënyrë, pa parë asgjë tjetër përveç “lutjes” së tij dhe “përshpirtmërisë” narciziste dhe egoiste, kjo të çon në vdekje shpirtërore. Ai shikon dhe do vetëm veten dhe spekulimet e tij, reflektimet e mendjes së tij mëkatare e jo Perëndinë por vetëm imagjinatën e tij ndaj Perëndisë. Ky është përkufizimi i iluzionit shpirtëror (plani/illusio/prelest). Ky është iluzion, mashtrim sepse një lutje e tillë nuk ka përulësi, as zemër, por është thjesht një dëshirë intelektuale. Kjo nuk është aspak lutja e zemrës, por lutja e mendjes, shoqëruar nga ndjenja iluzore. Unë kam parë shumë veta që kanë rënë në këtë mënyrë. Ata gjithnjë përfundojnë në rënie nga Kisha, sepse në çmendurinë e tyre ata mendojnë se janë shumë të mirë për të qenë në Kishë, e janë mbi të tjerët.    

Me fjalë të tjera, nëse doni të shkoni vetë në parajsë, me krenari, do të takoni Djallin, Mashtruesin. Ne mund të shkojmë në parajsë vetëm me Perëndinë e me përulësi. Kjo është e vetmja mënyrë. Në lutje, ne nuk duhet t’u kushtojmë vëmendje ndjenjave, mendimeve dhe imazheve mendore, sidomos nëse na japin një ndjenjë ëmbëlsie dhe na bëjnë të ndihemi mirë ose të qetë. Ato janë për të na shpërqendruar.

Ҫelësi është përulësia. Nëse lutja të përulëson, atëherë është e mirë. Të tjerët do të ta bëjnë të ditur qoftë në një manastir ose në familjen tënde, dëgjoji ata dhe mendimet e tyre. Nëse ndihesh i poshtëruar dhe fyer prej tyre, atëherë je në një gjendje krenarie, e mashtrimi shpirtëror. Nëse “lutja” të bën të ndihesh më superior, më i mirë se të tjerët dhe nuk mund të shkosh në kishat e tyre “inferiore” atëherë nuk është lutje por thjesht ideja jote mendore e jo nga Perëndia.

Prandaj dhe nuk ka meditim në Besimin Orthodhoks. Sepse për të të çon në mëkat.Vetëpërqendrimi dhe fokusimi te aftësitë e tua të brendshme vetëm sa e shton  krenarinë. Por ne kërkojmë përulësinë. Ky ndryshim është pasojë e një theologjie të ndryshme ose të mënyrës sesi vjen tek ne Shpirti i Shenjtë. Për orthodhoksët vjen drejtpërdrejt nga Perëndia Ati, për katolikoromanët nëpërmjet ndërmjetësimit njerëzor, mendimit (soditjes ose meditimit), studimit ose manipulimit. Prandaj për orthodhoksët nuk ka ndryshim midis veprimit dhe soditjes.

  • Shqip
  • English
  • Français
  • Deutsch
  • Portuguese, International
  • Русский
  • Español